Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 21, 2007

Fetiche


Ηταν ένα ζευγάρι ασπρόμαυρα παπούτσια.
Γιαλιστερά .
Πολύ γιαλιστερά.
Λαμποκοπούσαν
Μετά έμαθα πως τα 'λεγαν λουστρίνια.

Ηταν γύρω-γυρω μαυρα
με μικρές μικρες τρυπίτσες
και στην μέση ένα μικρό λευκό γιαλιστερό φιογκάκι.

Στην αρχή μου τα φορούσαν κάθε που σύμβαινε κάτι σπουδαίο.
Γιορτές, γενέθλια ,επισκέψεις...

Μετά μ'αφηναν να τα φοράω συνέχεια.
Οποτε ήθελα.
Μέσα στο σπίτι, έξω στόν κήπο,πίσω στην αυλή.

Τα γιάλιζα κάθε πρωί πριν τα φορέσω με τα κοντα λευκά καλτσάκια.
Κι αν τύχαινε στο παιχνίδι και σκονίζονταν
έτρεχα στο πλυσταριό .
Ολο και κάποιο παλιόπανο της γιαγιάς
τους ξανάδινε την λάμψη τους.

Δεν ξέρω πόσος καιρός πέρασε.
Ανοιξαν στο πλάι απ'τη χρήση
κι οι άκρες των ποδιών μου πάταγαν πιά το χώμα.

Ομως εξακολουθούσαν να λάμπουν
καθώς συνέχιζα το πρωινό τους γιάλισμα.
Εμένα μ'αρεσαν.
Κι ας έχασκαν στα πλάγια .

Ηταν ένα πρωινό Κυριακής
Στο σπίτι μεγάλη αναστάτωση.
Χάρτινες κούτες και σακούλες πίσω στην αυλή.
Η μάνα είχε ανοίξει πατάρια και ντουλάπες ,
διάλεγε πράγματα ,
άλλα έβαζε από δω ,άλλα από κει.

Αρχισα να σκαλίζω τις κούτες ,
ψάχνοντας χαμένους θησαυρούς.
Ρούχα πολύχρωμα,παλιά παπούτσια,
χαλασμένα παιχνίδια.
Μα σαν κάτι να γιάλισε εκεί κάτω στο βάθος.
Βούτηξα μέσα στην κούτα και το τράβηξα...

...ένα μικρό ασπρόμαυρο γιαλιστερό παπούτσι!!
Βούτηξα πιό βαθιά κι έψαξα γεμάτη αγωνία.
Τα παπούτσια μου!
Τα γιαλιστερά ασπρόμαυρα παπούτσια μου!!

Είχα καιρό να τα φορέσω γιατί μου εσφιγγαν τα πόδια.
Αν και είχαν ανοίξει πια τελείως στα πλαινά τους
ήταν πια τόσο στενα που πόναγαν τα μικρά μου δάχτυλα.
Μα τα είχα φυλάξει
εκεί μαζί με τ'άλλα, τα "καλά' μου

Και τωρα τα έβρισκα εδω μέσα στην τεράστιο χάρτινο κουτί,
έτοιμα να πάρουν τον δρόμο για τα σκουπίδια.

Τα 'κρυψα στην αγκαλιά μου
κι έτρεξα να τα φυλάξω.

Ενα τεράστιο χέρι απλώθηκε
πέρασε πάνω απ'το κεφάλι μου
και μου τα άρπαξε.

Μια άγρια πάλη ξεκίνησε.
Πάλευα με νύχια και με δόντια να τα πάρω
ξανα στην αγκαλιά μου.
Ουρλιαχτα ,κλάματα, φωνές.

Μα δεν σου κάνουν πιά παιδί μου.
Τι τα θέλεις ?
Πως κάνεις έτσι .
Είναι και σκισμένα...

Μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω πόσο τ'άγαπούσα ,
πόσο τα ήθελα ..κι ας ήταν σκισμένα
Η πάλη συνεχίστηκε μέχρι τη στιγμή
που τα είδα να εκσφενδονίζονται στον αέρα .
Εκαναν μια μεγάλη τροχιά...
πέρασαν πάνω από την ψηλή μάντρα
και εξαφανίστηκαν αναμέσα στα ξερά ψηλά χορτάρια
του διπλανού οικόπεδου.

Ενα μαχαίρι τρύπησε την καρδιά μου.
Η ψυχή μου σκίστηκε ....
σαν τα ασπρόμαυρα παπούτσια.

Ο τοίχος της μάντρας ήταν ψηλός ,
τεράστιος κι αδιάβατος για μένα .
Το διπλανό οικόπεδο ,μια ζούγκλα ,ένας άγνωστος κόσμος.
Είχα χάσει πια για πάντα τ'άγαπημένα μου
ασπρόμαυρα παπούτσια.

Οταν πολλά χρόνια μετά
κατηγόρησα την μάννα μου
γι αυτό που μου 'χε κάνει
με κοίταξε γεμάτη απορία .
Μα τι τα 'θελες?
Αυτα ήταν τα βαφτιστικά σου !!

Τώρα στην ντουλάπα μου
ανάμεσα τα παπούτσια
πάντα υπάρχει φυλαγμένο
ένα ζευγάρι μαύρα λουστρίνια...

7 Comments:

Blogger aeipote said...

Δενόμαστε με τους ανθρώπους, δενόμαστε και με τα αντικείμενα [και με ότι αυτά αντιπροσωπεύουν]. Γιατί όχι;

Καλημέρα. . .

23 Σεπτεμβρίου 2007 - 10:36 π.μ.  
Blogger aqua said...

Πλλές συμπεριφορές μας
ερμηνεύονται με αναδρομές .
Kαλή σου Κυριακή :)

23 Σεπτεμβρίου 2007 - 1:57 μ.μ.  
Blogger padrazo said...

Γλυκόπικρο σαν περγαμόντο αυτό.
(Πόσο μου αρέσουν οι "μνήμες" σου στο έχω ξαναπεί)

24 Σεπτεμβρίου 2007 - 11:06 π.μ.  
Blogger aqua said...

@ padrazo
χμ...γλυκοπικρο?
ναι ..ακριβώς όπως το λές!
Καλό σου απόγευμα

24 Σεπτεμβρίου 2007 - 6:16 μ.μ.  
Blogger Andros said...

Ωραιο κι'αυτο το post. Με εκανε να σκεφτω τι εχω κρατησει απο το μακρινο παρελθον.... Μαλλον μνημες και ελαχιστα αντικειμενα--αυτα απο συμπτωση κυριως.

Οταν ηρθα στην Αμερικη πηρα μονο τα λεγομενα αναγκαια. Τα υπολοιπα, σκεφτομουνα, θα ειχα καποια αλλη ευκαιρια να να φερω εδω, αν και δεν ηταν σιγουρο οτι θα εμενα στην Αμερικη μονιμα. Ταξιδια στην Ελλαδα εγιναν στην αρχη πιο συχνα, τα χρονια περνουσαν, η αποσταση μεγαλωνε, λιγοτερες οι επισκεψεις, και με την αποβιωση των γονεων μου, οτι υπηρχε απο την μικρη μου ηλικια στο διαμερισμα μαλλον πηγε στα σκουπιδια. Ισως υπαρχουν καποια αντικειμενα σε καποια αποθηκη συγγενων, αλλα χαθηκε η ευκαιρια να κρατησω πραγματα απο τα παλια.

I guess keeping old things preserves this "physical connection" to a part of our life.

28 Σεπτεμβρίου 2007 - 3:35 π.μ.  
Blogger aqua said...

@ andros
Οι "ζωντανες" μνημες είναι ισχυρότερες απ'τα αντικείμενα.
Ασε που η διατήρησή τους πιθανα "σβήνει" την γοητεία και την μαγεία των αναμνήσεων.
Οταν ανοίγουν τα κουτάκια από τις μνήμες μας γίνεται πιό γλυκειά η ονειροπόληση .Δεν συμφωνείς?

ΥΓ. περνώ συχνα από το blog σου
μα είτε τα άσχημα αγγλικά μου είτε η έλλειψη ενημέρωσής μου για κάποια ιδιαίτερα θεματα της αμερικανικης κοινωνιας που θιγεις δεν μου επιτρέπουν να σχολιάζω ,έστω με μηνυματα.
Σ'ευχαριστω που περνας από εδω κι
αν παρακολουθείς ή σ'ενδιαφέρουν τα τεκτενόμενα στην Ελλάδα έλα από το blog μου
http://aqua-αquamarine.blogspot.com/.

Καλή σου Ημερα ! :)

28 Σεπτεμβρίου 2007 - 9:53 μ.μ.  
Blogger Monaliza said...

είχα κι εγώ τέτοια παπούτσια...
μόνο που τα δικά μου ήταν κόκκινα.
και δυστυχώς χάθηκαν. και δεν ξέρω καν αν είναι πίσω από αυτόν τον μαντρότοιχο ή κάποιον άλλο.

16 Οκτωβρίου 2007 - 3:33 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home