Τετάρτη, Ιουνίου 27, 2007

The Family Tree....


Ο Γιώργος ,πατέρας του παππού , γεννημένος το 1849 σ'ενα χωριό της Μεσσηνίας ,
κατάφερε ,ποιος ξέρει πως, όχι μόνο να μάθει γράμματα ,αλλά και να γίνει δάσκαλος ,σε μια Ελλάδα που έβγαινε απ'το σκοτάδι της τουρκοκρατίας προσπαθώντας να βρεί το νέο εαυτό της.
Οι ιστορίες λένε πως ο πατέρας του ήταν παπάς.
Ισως για αυτό κατάφερε και να μην μείνει αγράμματος.
Ο παππούς τον περιγράφει σαν έναν άνθρωπο γλυκό,ήρεμο κι ευγενικό.
Είναι εξαιρετικά μορφωμένος για την εποχή του και γνώστης της βυζαντινής μουσικής.
Πα Βου Γα Δι Κε Ζω Νη
Δεν ξέρω ακόμα να διαβάζω, μα ο παππούς μου μαθαίνει τις νότες ,όπως του τις δίδαξε ο πατέρας του..
Ξέρει κι από μουσικά όργανα
Αγαπημένο του το μαντολίνο.Οπως και για τον παππού, .που όμως δεν είχα την τυχη ποτε να τον ακούσω να παίζει.
Γύρω στα 30 ο Γιώργος βρίσκεται δάσκαλος στο σχολειό ενός άλλου χωριού λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα απ'το δικό του κι εκεί ριζώνει φτιάχνοντας το σπιτικό του.
Παντρεύεται την Μαρία και κάνει μαζί της 3 παιδιά. Τον Παναγιώτη,τον Μιχάλη και την Ευγενία.Δεν ζουν μαζί πολύ.Η φυματίωση που θερίζει εκείνη την εποχή χτυπάει την Μαρία και τον αφήνει μόνο με τα τρία μικρά.
Μα είναι νέος κι είναι μορφωμένος.
Είναι ο δάσκαλος του χωριού και δεν είναι δύσκολο γρήγορα μια άλλη γυναίκα να γίνει η νέα μάννα για τα παιδιά του..
Παντρεύεται την Αννα κι αποκτάει μαζί της άλλα 2 παιδιά
Τον Χαράλαμπο και τον Φίλιππο.
Τα παιδιά γίνονται τωρα 5 και τα πράγματα δυσκολεύουν.
Εκτός από δάσκαλος γίνεται κι αγρότης.
Λίγα χτηματάκια με σταφίδα και ελιές συμπληρώνουν το οικογενειακό εισόδημα.
Εχει τόσα στόματα να θρέψει..
Τα αγόρια μεγαλώνουν ,το κορίτσι θέλει προίκα για να παντρευτεί,το εισόδημα το παίρνουν οι εμπόροι κι οι τοκογλύφοι δανειστές και το χωριό αρχίζει ν'αδειάζει καθώς οι νέοι παίρνουν ένας -ενας το δρόμο για τη " Γή της Επαγγελίας " αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Εχει μπεί ο νέος αιώνας ,τα καράβια φεύγουν φορτωμένα μετανάστες για την Αμερική κι ο πρώτος γιός φεύγει μαζί τους.


Eίναι 28-9-1902
Με το πλοίο "GRAF WALDERSEE" φτάνει στο Ellis Island ο Παναγιώτης .
Είναι 21 χρονών και δηλώνει αγρότης.
Εχει ύψος 1,70, μαλλιά και μάτια καστανά ξέρει γραφή κι ανάγνωση και φτάνει εκεί καλεσμένος από έναν παιδικό του φίλο που έφυγε νωρίτερα κι έχει ήδη σπίτι και δουλειά στην Νέα Υόρκη.
Φυσική κατάσταση "good" γράφουν οι Αμερικάνοι και τον αφήνουν να περάσει.
Αλλο ένα γεροφτιαγμένο γρανάζι μπαίνει στην αλυσίδα να γυρίσει ο τροχός του αμερικάνικου καπιταλισμού ,που αναπτύσσεται τώρα ραγδαία μετά την λήξη του εμφύλιου .

Πέρασαν κάμποσα χρόνια .Φαίνεται πως ο Παναγιώτης κάτι κατάφερε.
Εγινε τωρα Ρeter και κατορθώνει να στείλει στον πατέρα του τα χρήματα για το εισιτήριο.



Ο πατέρας Γιώργος φτάνει στο λιμάνι της Νέας Υόρκης με το πλοίο « Θεμιστοκλής»
Είναι πια 62 χρόνων .Καταγράφεται ως « professor» Εχει ύψος 1,70, μαλλιά και μάτια καστανά και δηλώνει πως θα μείνει στον γιό του Piter ….poulos στην διεύθυνση 265 1st ave στο Milwaukee του Winsconsin...
"Good" γράφουν οι Αμερικάνοι κι αφήνουν κι αυτόν να περάσει..
Η αλυσίδα αρχίζει να μεγαλώνει.


Είναι 12 Δεκέμβρη του 1911
Το να ξέρει γράμματα ένας εμιγκρές εκείνη την εποχή ήταν σημαντικό εφόδιο για να βρει μια καλή δουλειά ,να μην δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί και λίγες ελιές στην κατασκευή των σιδηροδρόμων ,που απλώνονταν ραγδαία στην αχανή χώρα και να κοιμάται στα βαγόνια ,όπως γινόταν τότε με τους περισσότερους ..
Ετσι πατέρας και γιός φαίνεται πως κατάφεραν να βρουν μια καλή δουλειά ,τέτοια που γρήγορα να τους κάνει ν’αποφασίσουν να μείνουν μόνιμα πια εκεί .
Τρία χρόνια σταθηκαν αρκετα ώστε να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα για να πάρουν κοντά τους τρία από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.


Αρχές του 1914
Η μητέρα Αννα ,ο Μιχάλης και ο Φίλιππoς φτάνουν στην Πάτρα κι επιβιβάζονται στο πλοίο "Pannonia"
Στην Ελλάδα θα έμενε η Ευγενία ,που είχε κάνει ήδη την δικιά της οικογένεια και ο Χαράλαμπος που ήταν στρατιώτης. Αυτός θα ερχόταν αργότερα ,όταν τελείωνε πια με τον στρατό του



24-4-1914
Το "Pannonia" δένει στο Ellis island και το όνειρο ξεκινά για τα δυό αγόρια και την μητέρα .
Η Αnio ,όπως καταγράφεται στα βιβλία είναι πια 42 χρόνων ,έχει ύψος 1,60, δέρμα σκούρο, μάτια και μαλλιά καστανά και δηλώνει πως εκεί την περιμένει ο her husband
Είναι αγράμματη κι έχει μαζί της 25 δολλάρια.


O Mιχάλης είναι 26 χρόνων ξέρει να γράφει και να διαβάζει και δηλώνει υπάλληλος.
Εχει ύψος 1.70 δέρμα σκούρο , μαλλιά και μάτια καστανά δεν είναι πολύγαμος, δεν είναι αναρχικός κι έχει στην τσέπη του 50 δολλάρια.



Ο Φίλιππος είναι μόλις 18 και δηλώνει εγγράμματος υποδηματοποιός.
Επάγγελμα που όπως λένε οι ιστορίες του παππού συνέχισε να εξασκεί κι εκεί μέχρι που κατάφερε μετά από χρόνια ν’αποκτήσει δικό του εργοστάσιο παπουτσιών.
Υψος,δέρμα μάτια και μαλλιά ίδια με των άλλων .
(όλους τους έλληνες ίδιους φαίνεται τους έβλεπαν οι αμερικάνοι!).
Φτάνει στην γή της επαγγελίας με 25 δολλάρια.

Ολοι τους δηλώνουν σαν διεύθυνση στην νέα τους χώρα 265 First ave Milwaukee
και χαρη στις δυνατότητες της τεχνολογίας βρίσκω σήμερα που ρίζωσαν τα σπασμένα κλαριά της οικογένειας.



“GOOD “ γράφει τώρα η σφραγίδα κι η Αnio , ο Michael και ο Filipas γίνονται ακόμα τρεις κρίκοι στην τεράστια αλυσίδα των εμιγκρέδων ....

Κι έμεινε ο Χαράλαμπος ,ο τελευταίος.
Το στρατιωτικό τελείωσε,τα λεφτά για το εισιτήριο ήρθαν από την Αμερική.
Τ'όνειρο σε λίγο θα γινόταν πραγματικότητα. Ο πράκτορας έτοιμος να του κλείσει ημερομηνία με το 'Πατρίς' .Σε λίγο θα βρισκόταν κι αυτός στη "γή της επαγγελίας ",ξανά κοντα στην οικογένειά του ,έτοιμος να κάνει κι αυτός μια νέα αρχή .
Μα τότε μπήκε το μεγάλο δίλημμα.
Το κορίτσι μιας θειάς του του αργοπέθαινε χτυπημένο απ'τη φυματίωση.
Οι γιατροί και τα φάρμακα ακριβά.Για σανατόριο ούτε κουβέντα.
Τα λεφτά όμως του εισιτηρίου ήταν αρκετά κι έφταναν για το σανατόριο και τους γιατρούς .
Δεν το σκέφτηκε πολύ.
Εστειλε ενα γράμμα στον πατερα του ,τάχα πως άλλαξε γνώμη .
Του γραψε πως δεν θέλει πια να φύγει και πως με τα λεφτα που του στειλαν θ'αγόραζε ένα χτήμα ,που πουλιόταν σ’ ευκαιρία.
Η απάντηση του πατέρα και των αδελφών του ήρθε λίγο αργότερα θυμωμένη κι αυστηρή .
Μα τον παππού δεν τον ένοιαξε.
Του έφτανε που δεν άκουγε πια τις νύχτες την μικρή να πνίγεται απ'το βήχα κι έβλεπε το χρώμα να γυρίζει ξανά στα μάγουλα της .

Ετσι ο παππούς ρίζωσε πια εδώ.
Δεν είχε την τύχη να ξαναδεί ποτέ τον πατέρα, την μάννα και τ’αδέλφια του.
Μα είχα εγώ την τύχη να μεγαλώσω δίπλα σ’αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο...

15 Comments:

Blogger padrazo said...

Με συγκίνησες και αυτή τη φορά. Θα προσπαθήσω άλλη φορά να περιγράψω πως ένιωθα όταν το διάβαζα.
Αυτό είναι το αγαπημένο μου blog.
Περίμενα καιρό να γράψεις κάτι εδώ.
Μην αργήσεις άλλη φορά.

28 Ιουνίου 2007 - 2:40 μ.μ.  
Blogger aqua said...

Padrazo μου,τώρα με συγκίνησες εσύ!
Αλλά και γέλασα ,που με "μαλώνεις".
Ξέρεις τούτο το μπλοκ είναι σαν δική σου "οδό Κρήνης" .Ολα όσα έχουν καταγραφεί βαθιά στην ψυχή μας και μας ακολουθούν .Και πρέπει να υπάρξει μια στιγμή,ένα ερέθισμα για να φανερωθούν.
Σ'ευχαριστώ από καρδιάς...

28 Ιουνίου 2007 - 6:21 μ.μ.  
Blogger padrazo said...

Σε μερικά σημεία οι ζωές μας είναι παράλληλες και σε άλλα αντιπαράλληλες. Θα έπρεπε να ράψουμε ένα βιβλίο. Στις μονές σελίδες να γραφει ο ένας και στις ζυγές ο άλλος.

30 Ιουνίου 2007 - 3:07 μ.μ.  
Blogger ellinida said...

Mε συγκίνησες.
Εχω περάσει πολλές ώρες ψάχνοντας στα αρχεία να βρω τα κομμάτια της οικογένειας που έφυγαν στην Αμερική. Κανείς δεν ζει από εκείνους που θυμόντουσαν. Και βρήκα αρκετούς με το ίδιο επίθετο, έτσι άκρη δεν βρήκα.
Εχω όμως μιά όμορφη ιστορία, και είναι αυτή που με έκανε να ψάξω εξ αρχής. Ο πατέρας μου μετά το β παγκόσμιο πόλεμο βρέθηκε στην Αμερική. Σ'ένα χορό στον Σικάγο βρέθηκε να χορεύει με την ξαδέλφη του που δεν γνώριζε!
Λυπάμαι που δεν βρήκα άκρη, αλλά δεν πειράζει.

11 Ιουλίου 2007 - 5:09 μ.μ.  
Blogger aqua said...

@ ellinida
ψαχνοντας στους ζωντανους έστειλα
καποια μειλ σε όσους πιθανολογουσα πως μπορει να ναι συγγενεις
Ανακάλυψα 12 δευτερα ξαδερφια!!
Ψάξτο λιγο.Αξίζει τον κόπο.
Φτάνει να μην σου ζητησουν μεριδιο απ΄την κληρονομιά!!:))

16 Ιουλίου 2007 - 1:23 π.μ.  
Blogger Κουνουπι said...

Το διάβασα μονορούφι!...

23 Ιουλίου 2007 - 12:45 π.μ.  
Blogger aqua said...

Εμ..τι κώνωπας θα ήσουν!!
:))))
Ευχαριστώ

25 Ιουλίου 2007 - 8:09 π.μ.  
Anonymous george said...

Καποτε διαβασα ενα βιβλιο ιστοριας που εξεταζε τα γεγονοτα απο την γωνια των απλων ανθρωπων και οχι εκεινων που συνηθως αναφερονται στην ιστορια.

Το ιδιο εκανες κι' εσυ εδω. Πολυ ωραια τα εγραψες και σ'ευχαριστουμε που μοιρασθηκες μαζι μας μια τοσο προσωπικη και ανθρωπινη ιστορια. (Το οτι γραφεις καλα σιγουρα βοηθαει)

Το αλλο που βγαινει απο τουτη την αφηγηση ειναι οτι η ιστορια (γενικη αλλα και προσωπικη) προχωρα με ατυχηματα, τυχη ή ατυχια, κλπ. Δηλαδη ενα μεμονομενο (καμμια φορα σπανιο) γεγονος που αλλαζει την ροη της ιστοριας. Πχ, εαν ο παππους σου ειχε παει στην Αμερικη τουλαχιστον εσυ θα ειχες αλλη ζωη......

Οσο για την μεταναστευση στην Αμερικη εχει ενδιαφερον, και εχω πολλα να πω, αφου ζω εκει, δηλαδη εδω... Μαλιστα ειναι ενα καυτο θεμα αυτον τον καιρο και θα παιξει ρολο στις επομενες εκλογες του χρονου.

Να εισαστε καλα και ολοι μας εχουμε υποχρεωση απεναντι σ'ολους εκεινους που δεινοπαθησαν για χαρη μας... ακομα κι'αν δεν μας ηξεραν...

8 Αυγούστου 2007 - 8:13 π.μ.  
Blogger aqua said...

@ george
Σ'ευχαριστώ για το ευγενικό σου σχόλιο και τα καλά σου λόγια.
Αν καλά συμπεραίνω πρέπει να'χεις γεννηθεί εκεί και τότε πρέπει να σε συγχαρώ για τα άψογα ελληνικά σου!
Ξέρεις πιστεύω πως την Ιστορία φτιάχνουν οι μικρές ιστορίες των απλών ανθρώπων που πρωταγωνιστούν με τον τρόπο τους κάθε φορά στα γεγονότα.
Κι αν ο παππούς μου είχε φύγει τελικά μαλλον δεν θα 'χα την τύχη να γνωρίσω τον μάταιο τούτο κόσμο!:))
Γενικότερα το φαινόμενο της μετανάστευσης και η επίδρασή του στην κοινωνική και πολιτική ζωή ενός τόπου έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον .Και στην Ελλάδα φαντάζομαι σε ελάχιστα χρόνια οι διάφορες ομάδες οικονομικών μεταναστών θα επηρεάζουν σημαντικά τα εκλογικά αποτελέσματα.Ηδη στις προηγούμενες εκλογές οι πολιτικοί προσπάθησαν με διαφορους τρόπους (ενδεδειγμένους και μή) να επηρεάσουν τους ομογενείς από Ρωσία,που κατέκλυσαν την χώρα.


Σ'ευχαριστώ για το πέρασμά σου από 'δω κι αν έχεις blog άφησε την διεύθυνση.
Καλό σου Βράδυ!
ή μάλλον
Καλή σου Ημέρα !
:))

8 Αυγούστου 2007 - 6:41 μ.μ.  
Anonymous George said...

@ aqua,

Μου αρεσει να διαβαζω κατι το καλογραμμενο, αλλα και να βλεπω εικονες που λενε μια ιστορια... Εχεις τεχνη και στα δυο! Να συνεχισεις γιατι η ωραια εκφραση (με οποιον τροπο και μεσο) αντιστεκεται στην κακοφωνια της εποχης μας. Ειναι μια πνευματικη οασις.

Καλο καλοκαιρι σε ολους σας! Νομιζω οτι οι περισσοτεροι Ελληνες αυτον τον μηνα πανε διακοπες, σωστα? Αν, και το καλοκαιρι ειναι καποτε state of mind!

;)

9 Αυγούστου 2007 - 6:00 μ.μ.  
Blogger Andros said...

@ aqua,

Τωρα διαβασα και αρκετα αλλα ποστ εδω στον blog σου.... Μακαρι να το ειχα βρει νωριτερα.

Γεννηθηκα στην Αθηνα, και εχω μνημες απο εκει και τοτε, παρ'οτι εχω ζησει την περισσοτερη ζωη μου εδω στην Αμερικη. Για πολλα χρονια ειχα χασει επαφη με την Ελλαδα, αλλα αυτο αλλαξε σχετικα προσφατα, ετσι παρακολουθω τι γινεται εκει και διαβαζω blogs, etc. Και οπως ξερεις απο το ενα site πας στο αλλο και μερικες φορες πεφτεις πανω σ'ενα αξιο προσοχης οπως το δικο σου!

Στο δικο μου γραφω κυριως για πολιτικα θεματα, αν και θεωρω οτι η πολιτικη απλως εκφραζει την συνολικη διαθεση και την εκπαιδευση του κοσμου, ετσι ειναι κατι που εχει αμεση επιδραση στην ζωη μας.

Κατα συμπτωση (και εξαιρεση) αυτες τις ημερες εγραψα για το καλοκαιρι, πως δηλαδη αυτη η εποχη εχει παιξει ιδιαιτερο ρολο οταν μεγαλωνουμε....

Εσυ τι λες?

Cheers,

George

9 Αυγούστου 2007 - 6:21 μ.μ.  
Blogger aqua said...

@ george
"state of mind"
Ναι,κάπως έτσι είναι εφέτος και το δικό μου .
Και πάλι σ'ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Τούτο το blog φτιαχτηκε απ'την ανάγκη της επιστροφής στην παιδική μας αθωότητα,καθώς στιγμές ή γεγονότα μας γυρίζουν πίσω.
Μάλλον αρχίζω να γερνάω.....

9 Αυγούστου 2007 - 10:26 μ.μ.  
Blogger Trellos_tou_xoriou said...

H istoria tis genias sou exei uperbilika polles omoiotites me tis dikis mou ,kai otan diabasa oti i katagogi sou einai apo ena xorio tis messinias mpika ston peirasmo na se rotiso . Moipos auto to xorio onomazetai Gargalianoi ?

20 Σεπτεμβρίου 2007 - 8:36 π.μ.  
Blogger aqua said...

Oχι τρελλέ μου
Είναι αρκετα πιό κάτω ,στα νόοοτια.
Μα οι ιστορίες των οικογενειών εκείνης της εποχής είναι λίγο-πολύ ίδιες,μιας κι οι άνθρωποι βίωναν τα ίδια προβλήματα.
Ευχαριστώ για το πέρασμά σου.
Να'σαι καλά. :))

20 Σεπτεμβρίου 2007 - 7:20 μ.μ.  
Blogger Roadartist said...

aqua ήταν πανέμορφο!

7 Νοεμβρίου 2007 - 7:38 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home