tag:blogger.com,1999:blog-324161612011-10-12T17:11:00.036+03:00aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-2743369658308785162008-04-13T20:41:00.000+03:002008-04-13T20:41:49.856+03:00

Τούτο το blog ξεκίνησε κάποιες δύσκολες ώρες,σαν ανάγκη να ξαναβρεθώ στα χρόνια της αθωότητας και της ξενοιασιάς ,τότε που όλα έμοιαζαν όμορφα κι απλά.Μια γλυκειά νοσταλγία ,όμορφες αναμνήσεις για πρόσωπα,πράγματα,γεγονότα,εικόνες και χρώματα που έδιωχναν το γκρίζο ,φυγή από το τώρα,που πονούσε αβάσταχτα.Οι εγγραφές δεν ήσαν τακτικές.Τα ποστ ανέβαιναν κάθε φορά που ένα ερέθισμα κέντριζε την μνήμη

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-46585336291647653062008-03-10T08:33:00.005+02:002008-03-10T09:12:37.105+02:00

Την περίμενε καιρό αυτή τη μέρα.Εξω απ΄το μικρό μαγαζάκι της κυρα -Καίτης πολύχρωμοι χαρταετοί στημένοι στην σειρά .Μικροί,μεγάλοι,για όλα τα γούστα κι όλα τα βαλάντια.Πήγαινε εκεί κάθε μέρα .Τους χάζευε,ρώταγε τις τιμές κι έφευγε.Το χαρτζηλίκι δεν ήταν ακόμα αρκετό.Επρεπε να υπολογίσει και τα υπόλοιπα.Καλούμπα και κορδέλες για την ουρά.Οι πρώτοι αετοί εμφανίζονταν δειλά στον ουρανό από τις

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-90504514138959797652008-01-15T21:26:00.000+02:002008-01-15T21:43:47.961+02:00

Ο παπάς τον βάφτισε Γιώργο ,μα κανείς δεν το θυμόταν πια.Μέχρι κι ο ίδιος κόντευε να το ξεχάσει.«Γκρέκο» τον φώναζαν όλοι και του ‘χε μείνει από την κατοχή.Ηταν η εποχή που το χωριό του είχε γεμίσει από ιταλούς.Είχαν στρατοπεδεύσει για καιρό μέσα στο κάστρο,περιμένοντας ποιός ξέρει τι.Συχνές περιπολίες στρατιωτών έβγαιναν μέρα και νύχτα γυρίζοντας γύρω απ’το κάστρο, στην παραλία και στο χωριό .Με

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-47634674916335301932007-12-27T19:30:00.000+02:002007-12-28T18:14:50.746+02:00

Να τα πούμε?ακούστηκε μια παιδική φωνή στο θυροτηλέφωνο.Πάτησε το κουμπί της εξωπορτας κι άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματος.Ο ήχος από τα τρίγωνα κι οι παιδικές φωνές πλημμύρισαν το κλιμακοστάσιο."Καλην ημερα άρχοντες...."Ποδοβολητό στις σκάλες και δυό παιδικές φιγούρες εμφανίστηκαν στην πόρτα της."Να τα πούμε? ""Και βέβαια να τα πείτε"και πάλι απ'την αρχή "Καλήν ημέρα άρχοντες ..."Πέντε φορές

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-60306892477487800912007-11-14T20:22:00.000+02:002007-12-03T20:33:05.088+02:00

Aρχές του 60.Στους πρόποδες του Υμηττού ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια μικρά σπίτια. τσίγκινες στέγες και παράγκες. Δρόμοι και πλατείες ανοίγονται ,μια νέα συνοικία δημιουργείται.Ηλιούπολη θα την πούν ,γιατί από κει λέει κάθε πρωί σηκώνεται ο ήλιος για να λούσει την Αθήνα.Τα φτωχά χωριατόπαιδα στήνουν εκεί τα λιγοστά όνειρά τους.Απ'τις αυλές των σπιτιών τους αντικρύζουν την θάλασσα.Κάποιοι μπορεί

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-83880547856179066762007-09-30T07:30:00.000+03:002007-09-30T07:31:34.011+03:00

Aθήνα- Σεπτέμβρης του ’57. Σε μια απο τις καινούργιες συνοικίες ,ξέρετε αυτές που άρχισαν εκείνη την εποχή να ξεφυτρώνουν γύρω-γύρω από την πόλη και να σχηματίζονται σαν πάζλ καμωμένο από τα κομμάτια των ονείρων των χωριατόπαιδων –εσωτερικούς μετανάστες τους λέμε τώρα-που έφταναν στην πόλη σωρηδόν, αφού είχαν ξεπουλήσει τα λιγοστά υπάρχοντά τους από φως, ήλιο, πέτρα και θάλασσα, μιας και δεν

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-76617808056922945482007-09-21T23:37:00.000+03:002007-09-22T00:49:50.603+03:00

Ηταν ένα ζευγάρι ασπρόμαυρα παπούτσια.Γιαλιστερά .Πολύ γιαλιστερά.ΛαμποκοπούσανΜετά έμαθα πως τα 'λεγαν λουστρίνια.Ηταν γύρω-γυρω μαυραμε μικρές μικρες τρυπίτσεςκαι στην μέση ένα μικρό λευκό γιαλιστερό φιογκάκι. Στην αρχή μου τα φορούσαν κάθε που σύμβαινε κάτι σπουδαίο.Γιορτές, γενέθλια ,επισκέψεις...Μετά μ'αφηναν να τα φοράω συνέχεια.Οποτε ήθελα.Μέσα στο σπίτι, έξω στόν κήπο,πίσω στην αυλή.Τα

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-58000696161453536012007-06-27T18:45:00.000+03:002007-06-27T20:19:36.037+03:00

Ο Γιώργος ,πατέρας του παππού , γεννημένος το 1849 σ'ενα χωριό της Μεσσηνίας ,κατάφερε ,ποιος ξέρει πως, όχι μόνο να μάθει γράμματα ,αλλά και να γίνει δάσκαλος ,σε μια Ελλάδα που έβγαινε απ'το σκοτάδι της τουρκοκρατίας προσπαθώντας να βρεί το νέο εαυτό της.Οι ιστορίες λένε πως ο πατέρας του ήταν παπάς. Ισως για αυτό κατάφερε και να μην μείνει αγράμματος.Ο παππούς τον περιγράφει σαν έναν άνθρωπο

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-3168357657075781972007-05-28T00:40:00.000+03:002007-05-28T11:40:57.067+03:00

Δύσκολα μου ‘βαλες Αναστασία !!Που να χωρέσουν τόσες μνήμες …τόσες μουσικές…Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα μου κάνει παρέα η μουσική.Μουσική κάθε είδους .Aνάλογα την ηλικία,την διάθεση,την στιγμή.Η πρώτη μου επαφή έγινε με το ....Telefunken Ηταν αρχές του '60 και στην ελληνική σκηνή βασίλευε η “ελαφρά” μουσική.Δεν ξέρω πόσο “ελαφρά” ήταν .Ξέρω πως τ'αυτιά μας

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-34444842707909511412007-04-26T22:50:00.000+03:002007-04-26T23:24:26.650+03:00

Ηταν βαρύς εκείνος ο χειμώνας.Η νύχτα έπεφτε νωρίς και οι γειτονιές άδειαζαν γρήγορα απ΄τις φωνές των παιδιών.Απ'το σούρουπο οι μανάδες έβγαινα στις πόρτες κι άρχιζαν τις φωνές..Νίκοοοοο!......Γιάννηη...Ελάτε μέσα πια ...νύχτωσε ....Ενα-ένα τα παιδιά έπαιρναν το δρόμο για το σπίτι.Τότε δεν είχες να κάνεις και πολλά πράγματα τα βράδυα του χειμώνα .Τηλεόραση δεν υπήρχε για να μαζέψει την οικογένεια

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-27331396944258449762007-04-21T01:11:00.000+03:002007-04-21T01:47:55.113+03:00

Εκείνο το πρωί ξύπνησα απ'τη φασαρία .Πολλές ομιλίες κι αναστάτωση στο σπίτι.Ηταν Απρίλης κι ήμουν παιδί.Το τρανζίστορ έπαιζε δυνατά στην κουζίνα.Στρατιωτικά εμβατήρια.Σαν αυτά που έπαιζαν στις παρελάσεις.Ο παππούς κι αδελφή μου στο μπαλκόνι μίλαγαν με τους γειτόνους .Αλλοι κρεμασμένοι στα μπαλκόνια κι άλλοι στις αυλές.μίλαγαν όλοι μαζί ,αναστατωμένοι για κάτι που δεν καταλάβαινα.Περίεργη εικόνα

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-16648583074116551762007-04-05T22:34:00.000+03:002007-04-06T00:41:33.635+03:00

Μ.Πέμπτη σήμερα .Σε δυό μέρες Ανάσταση και μετά Πάσχα.Δεν έχω νοιώσει έτσι άλλη φορά.Δεν έχω καταλάβει πως έρχεται το Πάσχα.Μια ιδέα πήρα σήμερα βέβαια βάφοντας τ'αυγά κι ιδίιως όταν πλήρωσα στον χασάπη το αρνί .Μ.ΠέμπτηΑνάμνηση του Μυστικού Δείπνου.Ανάμνηση της θείας κοινωνίας κάθε Μ.Πέμπτη ..πάνε χρόνια τώρα.Τότε που η νηστεία ήταν αναγκαστική λόγω οικογενειακής συνήθειας.Ισως γι αυτό δεν

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-35234159132230794482007-03-28T22:59:00.000+03:002007-03-28T23:07:37.680+03:00

Της ήρθε στο μυαλό εκεί που έφτιαχνε το αυγολέμονο.Ηταν η ώρα που έστιβε τα λεμόνια και το λεπτό τους άρωμα είχε απλωθεί στην κουζίνα.Ας είν'καλά η λεμονίτσα στο εξοχικό,σκέφτηκεΩραία λεμόνια κάνει!Χοντρόφλουδα μα ζουμερά.Αφησε στην άκρη τη στιμμένη λεμονόκουπα και συνέχισε την δουλειά της .Το αυγολέμονο πέτυχε και το καπάκι έκλεισε την κατσαρόλα.Οι λεμονόκουπες στο πάγκο της κουζίνας περίμεναν

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-2012808540829307032007-03-17T22:44:00.000+02:002007-03-31T23:48:27.211+03:00

Δεν ξέρω πότε ήρθε στο σπίτι μας.Δεν έχω εικόνες απ'τον ερχομό του.Μόνο το θυμάμαι πάνω στο σκούρο κομοδίνο,δίπλα στο κρεβάτι ,απ΄τη θέση της μαμάς.Στιγμές και εικόνες από χθές...Μα τί ήταν πια αυτό το σκούρι μεγάλο πράγμα ?Ηχοι περίεργοι ....φωνές που άλλαζαν ....και πάλι ήχοι και πάλι φωνέςΚάποιος μιλούσε... μα μες στο δωμάτιο κανείς.Πλησίαζε αργά και κρατιόταν απ'το σιδερένιο κρεβάτι της

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-21717500328961056342007-02-19T01:17:00.000+02:002007-02-19T01:23:58.488+02:00

Την περίμενε καιρό αυτή τη μέρα.Εξω απ΄το μικρό μαγαζάκι της κυρα -Καίτης πολύχρωμοι χαρταετοί στημένοι στην σειρά .Μικροί,μεγάλοι,για όλα τα γούστα κι όλα τα βαλάντια.Πήγαινε εκεί κάθε μέρα .Τους χάζευε,ρώταγε τις τιμές κι έφευγε.Το χαρτζηλίκι δεν ήταν ακόμα αρκετό.Επρεπε να υπολογίσει και τα υπόλοιπα.Καλούμπα και κορδέλες για την ουρά.Οι πρώτοι αετοί εμφανίζονταν δειλά στον ουρανό από τις

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-55130232155346826422007-02-11T23:07:00.001+02:002008-02-28T18:43:28.260+02:00

Πήγε κάμποσα χρόνια πίσω σήμερα.Σε κάτι χωμάτινους δρόμουςΣε κάποιες αυλές ,σε ξέφραγα οικόπεδα.Μ' ένα πράσινο ρούχο,με χάρτινα τεράστια κίτρινα κουμπιάΚι ένα ψηλό καπέλοκι αυτό με κίτρινα κουμπιά.Και κορδέλες ,πολλές πολύχρωμες κορδέλεςένα δίφραγκο το πακέτο.Κόκκινες,κίτρινες,πράσινες,μπλέΚαι μικρά χαρτάκια σ'όλα τα χρώματαένα πενηνταράκι το πακέτοαπ'το μαγαζάκι της κυρά-Καίτης...απ'εκείνο το

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32416161.post-9013302464792169962007-01-28T20:44:00.000+02:002007-09-30T07:40:13.417+03:00

Δεν ξέρω γιατί αλλα κάθε χρόνο τετοια μερα θυμαμαι τα παιδικα μου χρόνια.Ισως γιατί τότε αυτή η ημερα σημαινε το τελος των διακοπων μου στην θαλασσα.Από τον Ιούλιο κατεβαινα με τον παππου και την αδελφή μου στην Μεθωνη..Η μαμα ερχόταν λίγο αργότερα ,κοντα στα τέλη του μήνα..Ολον αυτό τον καιρό αλώνιζα στην παραλία ,κολυμπουσα στην πανέμορφη θαλασσα ,εφτιαχνα καστρα με την ψιλή της άμμο ,

aquahttp://www.blogger.com/profile/10200449025274627334noreply@blogger.com4